دعوت در عصر اینترنت

سلایدر

دنیای ارتباطات و اطلاعات مجازی/اینترنت بسیاری از انسان‎ها بویژه مسلمانان را به خود مشغول کرده است و در هر کوی و برزن، حرف از آن زده می‎شود. به طور کلی سه دیدگاه در این باره وجود دارد. برخی آن را مطلقن مدح و ستایش می‎کنند و عده‎ای از آن بی‎زاری جسته، مطلقا انکارش می‎کنند و گروه سوم دید اعتدالی بدان دارند. آنان بر این باورند که اینترنت ابزاری است که هم می‎تواند مفید و هم مضر/زیان‎آور باشد و این به نحوۀ استفاده از آن برمی‎گردد. اگر برای کار خیر از آن استفاده شود، فایده‎اش همگان اعم از مسلمان و غیر مسلمان را در بر می‎گیرد و اگر در راستای ضرر و زیان به‎کار رود، زیانش دامن‎گیر همه انسان‎ها می‎شود. گروه سوم درواقع به انصاف و بی‎طرفی نزدیک‎تر است.از آنجایی که خداوند متعال این امت و کرامتش را ویژه آفریده است و گفته است: كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ / شما بهترین امت هستید که برای مردمان بیرون آورده شده است. (آل‎عمران: 110) چنین بر می‎آید، امتی که شاخصه آن خیر و خوبی است؛ سزاوارتر است که تا جایی که امکان دارد به انسانیت خدمت نماید. از این رو برای مسلمانان و غیر مسلمانان چیزی را عرضه نماید که به آنان نفع و فایده رسانده و به آنچه خوشبختی دنیا و آخرت‎شان را به دنبال دارد راهنمایی کند. بر اساس آنچه گفته شد، اینترنت ابزاری است که می‎توان برای ترویج خیر از آن بهره برد کما آن‎که در نشر فساد نیز می‎تواند استفاده شود و این به نوعیت استفاده آن از سوی کاربران بر‎می‎گردد. بنابر آسانی و سهولت در شریعت اسلامی این انتظار می‎رود که آسان‎ترین راه در مسیر نشر و ترویج خیر و خوبی به‎کار برده شود. فضای مجازی از ابزار و امکاناتی است که می‎توان از آن در مسیر دعوت مردمان به سوی خیر و صلاح استفاده کرد. در حقیقت مانعی در استفاده از آن وجود ندارد بویژه زمانی که شروطی که در ادامه بدان اشاره شده است در آن وجود داشته باشد:
اول‎ـ مخالف شریعت اسلام نباشد؛ بایستی این وسیله در شریعت حرام نباشد.
دوم‎ـ هدفی که به دنبال دارد نیز حرام نباشد.
سوم‎ـ توجه به نقش این وسیله در هدف؛ اگر منجر به هدف نمی‎شود یا به ندرت به آن می‎رسد، در این صورت ارزش و اعتباری ندارد.
چهارم‎ـ استفاده از این وسیله برای رسیدن به هدف، به فساد و تباهی بزرگ‎تر و یا مانند آن منجر نگردد.
پس زمانی که این شروط در آن نباشد و این وسیله در شریعت حرام تلقی نشود، همچون کامپیوتر؛ و هدفی که به دنبال دارد واجب شرعی باشد؛ مانند دعوت به یگانگی خداوند؛ و تأثیر این وسیله بر کسانی که به سوی خداوند فرا خوانده می‎شود غالبی و یا قطعی باشد؛ و از سوی دیگر در استفاده از این وسیله فساد و تباهی بزرگ‎تر از مصلحتی که در آن استعمال می‎گردد نباشد در این صورت در وجوب استفاده از این وسیله شکی نیست؛ و آنچه واجب جز با آن پدید نمی‎آید خود واجب است.
***

به قلم: داکتر احمد راشد ابراهیم 
برگردان: امیرحمزه امینی / دبیر تحریریه دنیای جوان

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *