اخوت و محبت، بزرگ‎ترین راز موفقیت

دنیای جوان


سَری به تاریخ اسلام بزنیم. به این‎که چگونه تربیت‎یافتگان مکتب نبوی> توانستند رهبریت جامعه انسانی را از آن خود کنند. در وهله اول در‎می‎یابیم سربازان محمد رسول‎الله> تجهیزات نظامی همچون توپ و تانک و موشک‎های قاره‎پیما و بمب اتم و سلاح خوشه‎ای و شیمیایی نداشتند. آنان از راه آلوده کردن مخالفان با ویروس‎های کشنده قدم به میدان نگذاشتند. دبدبه و ادعای جنگی در مقابل ابرقدرت‎هایی چون روم و ایران نداشتند که با تهدید آنان را از درون سست نمایند. بلکه علی رغم تمام این‎ها ۳۰۰ نفر‎ که بیشترشان را بردگان و افراد معمولی تشکیل می‎داد‎ند آن هم با دو اسب‎، هفتاد شتر‎ و چند شمشیر شکسته که تمام نیروی انسانی/ابزاری آنان بود، توانستند لشکر هزار نفری تا دندان مسلح قریش را از پای در‎آورند و در کم‎ترین زمان ممکن، عزت و شوکت را برای اسلام و اسلامیان به ارمغان آورند و تحفۀ عدالت و آزادی، انسانیت و آزادگی را به جهانیان تقدیم دارند. آنان را با خدای خویش آشتی دهند و به آنان بفهمانند، «العزت لله ولرسوله وللمومنین / عزت و سربلندی ویژه الله و رسولش> و مومنان است». 
جالب است به اسلام خود نیز اشاره کنیم و جالب‎تر این‎که ما خود را میراث ویژه آن حضرت صلی الله علیه وسلم می‎دانیم؛ اما امروزه کمتر جنایتی را می‎توان نام برد که دست مسلمانان نیز در آن آلوده نباشد.
آیا تا به حال به گذشته روشن و امروز تاریک خود اندیشیده‎ایم؟ چرا دیروز آن همه عزت و افتخار داشتیم و امروز خجالت‎زده و شرمساریم؟ چرا امروزه هر مصیبتی است بر سر مایان می‎بارد؟ چرا هدف و طعمه دشمنان قرار گرفته‎ایم؟ و هزاران سوال دیگر که پیکر نیمه جان اسلام از ما جواب ‎می‎خواهد.
جواب این سؤالات را در لابه‎لای صفحات تاریخ می‎توان دریافت و آن این‎که مایان به‎جای آن‎که همچون صحابه پیامبر صلی الله علیه وسلم به قرآن و سنت چنگ بزنیم و آن را در بین پوست و گوشت خود حفظ نماییم و از آن نیرو بگیریم، در بین هفت تکه پارچه رنگارنگ نگه داشته‎ایم ـ که تنها خاکی که روی آن می‎نشیند برای بیمار کردن یک خانواده کافی است ـ و به‎جای این‎که ما به خواسته‎های قرآن احترام بگذاریم تنها به کاغد آن احترام گذاشته‎ایم درحالی که اصل محتوای قرآن است که این کاغذها در خود جای داده‎ است.
اما دیروزیان عکس ما عمل می‎کردند و این‎گونه بود که توانستند قله‎های موفقیت را بپیمایند.
آری! دیروزیان قرآن را به مثابه برنامه زندگی پذیرفتند. آنان از قرآن درس زندگی فرا گرفتند، برادری و برابری و عقش و محبت را آموختند. آنان با فراگیری درس اخوت و محبت، برای نجات یکدیگر از جان و مال و فرزندان‎شان گذشتند. درواقع همین اخوت و محبت و ایثار و فداکاری‎شان رمز موفقیت آنان بوده است و متاسفانه این ویژگی امروز در بین مایان کم‎رنگ و بی‎رنگ شده است.
پس بیاییم از صحابه رضی الله عنهم درس بگیریم. مانند آنان نهال اخوت و محبت را از نو بر لوح قلب‎‎مان بکاریم و با خون ایثار و فداکاری آب‎یاری‎اش نماییم. بیاییم با عشق و محبت به هم، صفحه‎ای جدید و زیبا در زندگی غبارآلود و پر درد و غم خود ورق بزنیم. بیاییم با سیرکردن مهمان‎، فرزندان‎مان را گرسنه بخوابانیم و هرآنچه سد راه هدف والای‎‎مان می‎شود از سر راه برداریم.
به امید آن روز!

به قلم: فضل احمد حقانی / عضو هیئت تحریریه دنیا جوان

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *